بگذار تابگویم  تقدیر  لا   ابالیست

وقتی که عشق ورزید بایدکه مهربان بود

زیراکه زنده ماندن هر لحظه احتمالیست

چه کسی من

این من بی سروسامان را میتواند از این پیله ی تنهایی برهاند

آخ!

ای دوست چقدر از تو دورم .کی دوباره آن روز می آید؟؟؟

آنکه هوس سوختن ما می کرد

کاش می آمد و از دور تماشا می کرد

پر برفترین ناحیه تنهایی من بود

این حاصل دستان من از قله شدن بود

خبراین بود رفیق :

دشمنانت مُردند 

دلم از غصه شکست

کاش می گفتند :

دشمنانت مَردند

خسته از نبودن تو پرم از خاطره هامون

بگو یادته هنوزم قصه هامون زیر بارون

باتو پر بودم از آواز بی تو خالی از ترانه

بیا تا آروم بگیرن گریه های بی بهانه

آخرین عشق همیشه بهترین هم پرسه ی من

کم کن این فاصله هارو بغض دیوارارو بشکن

منو جانزار تو گریه سایه بنداز رو وجودم

من که توی هر دقیقه هرجا بودم با تو بودم

رفتی اما تا همیشه عطر دستای تو اینجاست

اگر بر نگردی بازم عاشقت همیشه تنهاست

در گریز نا گزیرم گریه شد معنای لبخند

ما گذشتیم و شکستیم پشت سر پلهای پیوند

درعبور از مسلخ تن عشق ما از ما فرا بود

باید از هم می گذشتیم برتر از ما عشق ما بود

مادام که حرف عشق بر لب داریم

مومن به شکفتنیم .و مذهب داریم

در فهم کویر گر نگنجد باران

بگذار بگویند که ما تب داریم

&&&&

به من مگو دوستم داری

چراکه چشمانم برای لمس شاعرانه ی باران

هنوز نا پخته و کودکند

پیداست طعم مهربانی

                                       از آهنگ صدایت

نت خنده هایت دعوتم می کند

                                          به رقص خاطرات

با تو کوتاه می شود زمان

تو بر زلال شعرهایم

                                       نشسته ای

هنوز نگاهم گامهایت را

                              انتظار می کشد

                                     در این کرانه ی غربت

لطفا صدایم کن

سالهاست نمی بویمت ...

همچنان

ساکن پاییز خواهم ماند آیا؟

من

ایمان دارم

به رجعت پرستو های مهاجر

کوچ کرد

ایل یادت

از ییلاق ذهنم

ـــــــــ

اکنون منم

بر سریر مرموز مرگ

وتو در قشلاق روحم

                   نشسته ای

وهزار سال نوری فاصله گرفته ای

از سلولهای خاکستری مغزم

کاش جام شوکران

اما

کو شهامت من؟