من از نسل سیبم که

یک اشتباه کوچک را

به گناهی ابدی مبدل میکند

من فقط در کوچه ای بن بست

در روزی بارانی

بدون چتر تورا ملاقات خواهم کرد

بدون چتر درزیر باران

تا تو اشکهایم را نبینی

در کوچه ای بن بست

که گریزی از اینهمه بیتابی عاشقانه ی من

نداشته باشی

وقتی که یاد تو

در کوچه باغهای دلم

میزند قدم

بابال بسته

مرغ غزلخوان سینه را

در آسمان چشم تو

پرواز میدهم

زیرا که یاد تو

تنها ستاره ی شب تنهایی من است

ای آشنا به غربت من ،هدیه ی تو باد

روشنترین ستاره ی امید زندگی

درازدحام اینهمه سادگی

عجیب است که توچه ساده مهربانی

من با بطالت پدرم هرگز بیعت نمیکنم

 بعد ازاین هم آشنایت هرکس است   ،    باش بااو یادتومارابس است 

 قاب خالی آسمان

خواستم ازرنجش دوري بگويم يادم آمد      عشق باآزار خويشاوندي ديرينه دارد

                                                       هر بار اگر می شد این بار نخواهد شد

شایددلی از یک دل ازرده شود اما

                                                      هرگزدلی از یک دل بیزار نخواهد شد

  بگذار تابگویم  تقدیر  لا   ابالیست

وقتی که عشق ورزید بایدکه مهربان بود

زیراکه زنده ماندن هر لحظه احتمالیست

چه کسی من

این من بی سروسامان را میتواند از این پیله ی تنهایی برهاند

آخ!

ای دوست چقدر از تو دورم .کی دوباره آن روز می آید؟؟؟

آنکه هوس سوختن ما می کرد

کاش می آمد و از دور تماشا می کرد